weblog Olaf Prinsen

Integratie is participatie

Er zijn vele momenten waarop ik blij ben in Apeldoorn te wonen. Afgelopen donderdag tijdens de Politieke Markt was zo’n moment. Waar er in de landelijke politiek hijgerig wordt gedaan over alles wat met integratie te maken heeft, hebben we in Apeldoorn een integratienota besproken waarbij iedereen het over de belangrijkste zaak eens was. Integratie behoeft geen apart beleid, integratie zit in al het beleid.
 
D66 heeft voor de verkiezingen van 3 maart vijf speerpunten. Wonen, werken, kennis ,duurzaamheid en de kwaliteit van de overheid. Vooral bij de eerste drie is onze richtingwijzer ”vertrouw op de eigen kracht van mensen van belang”. Wij benaderen mensen als individuen die allemaal hun kwaliteiten hebben. Daarbij is kleur of afkomst van geen belang. Een andere richtingwijzer is minstens even belangrijk voor ons. “Beloon prestatie en deel de welvaart”. Daaruit spreekt dat wanneer iemand buiten de boot dreigt te vallen er een overheid moet zijn om hem op te vangen: wederom zonder aanziens des persoons. Kortom: zorg dat iedereen zich maximaal kan ontwikkelen via scholing, maar zorg ook voor mensen als zij niet (meer) mee kunnen doen.
 
Na deze kleine tocht langs onze grondhouding, terug naar afgelopen donderdag. Unaniem was men in de opvatting dat er niet gezegd kan worden dat de afkomst van mensen zorgt voor crimineel gedrag of het “falen” in de maatschappij. Afkomst wordt door de hele Apeldoornse raad niet als een probleem gezien. Criminaliteit of werkloosheid wel. Maar de oplossing ligt dan in de probleemaanpak van criminaliteit en werkloosheid, niet in apart integratiebeleid.
 
Sommigen, of hopelijk zelfs velen, kunnen zich misschien niet voorstellen waarom ik hieraan een weblog richt omdat dit toch de logische opvatting is. Dat dit niet zo is, bleek wel uit een bijeenkomst met D66 lijsttrekkers. De “Apeldoornse” lijn was de lijn die unaniem werd verkozen door deze lijsttrekkers. Velen hadden de overtuiging dat het onderwerp integratie een rol zou spelen in debatten. Ik prijs mij gelukkig dat ik geen van de andere partijen op dit onderwerp hoef te overtuigen. 

Snijden in eigen vlees

Al tijden gaat het in gemeenteland over de sombere financiele toekomst die voor ons staat. De economische crisis heeft namelijk ook gevolgen voor gemeenten in Nederland. De uitkering uit het gemeentefonds van het Rijk, de grootste gemeentelijke inkomstenbron, wordt de komende jaren veel minder. Hoeveel minder, dat weet nog niemand. De grote vraag, die in ieder geval onze partij bezig houdt, is waar we op gaan bezuinigen.

 

D66 Apeldoorn is duidelijk. Wij denken dat er veel te halen is in het afstoten van zaken die geen kerntaak zijn en in een efficiencyslag. De gemeente geeft heel veel subsidies, zonder dat er gekeken wordt naar waar de subsidiënten elkaar kunnen helpen. Voorbeeld? De culturele instellingen in Apeldoorn (en dan niet alleen de vier grote, maar ook alle kleintjes die we steunen) werken niet tot nauwelijks samen. Dat is zonde, want de grote hebben ruimtes, zodat de kleintjes die niet zouden hoeven huren. En zo is er heel veel winst te halen.

 

Dit verhaal vertellen wij ook tegen de Apeldoorners die wij spreken. Met gelukkig vaak positieve reacties tot gevolg. Tot vandaag een D66-stemmer mij aansprak. Waarom hebben jullie het niet over bezuinigingen in het stadhuis? Tsja, daar had ze me. Ik moet eerlijk bekennen dat het voor mij zo vanzelfsprekend is dat D66 Apeldoorn bij bezuinigingen altijd eerst in eigen huis kijkt, dat ik het tot nu toe niet benoemde.

 

Vanzelfsprekend, omdat bij een vorige bezuinigingsronde in 2004 wij het amendement indienden met de titel “Snijden in eigen vlees”. Die titel spreekt voor zich. Helaas stemde een meerderheid tegen. Een volgende uiting van onze visie kwam bij het afscheid van onze vorige fractievoorzitter. Hij zei dat hij bij zijn mening bleef dat het wel een tand minder kan met het aantal ambtenaren. En ook in deze zware economische tijden brengen wij deze vanzelfsprekendheid weer in de praktijk. 

Rechts zijn versus kiezersbedrog plegen

Peilingen zijn maar peilingen. Partijen zeggen het vooral wanneer ze op verlies staan, maar het is een waarheid als een koe. Toch gebruiken diezelfde politici de peilingen als richtingwijzer voor hun acties. De PvdA krijgt zware klappen, zo laten de peilingen zien. Dus gaat de leider van die PvdA hard om zich heen slaan. D66 is soms heel rechts, zo zegt hij.

Er is, naar mijn mening, geen enkele reden om niet af en toe aan de rechterzijde van het politieke spectrum te zitten. Vooral wanneer realisme je dwingt om een standpunt in te nemen dat voornamelijk als rechts wordt gezien. D66 had als enige partij in 2007 in het verkiezingsprogramma staan dat de AOW leeftijd naar 67 moet. Hier zijn meerdere redenen voor, maar de betaalbaarheid van de AOW is wel één van de belangrijkste. Om ervoor te zorgen dat het eerlijk gebeurt, stellen wij voor om elk jaar de leeftijd met een maand omhoog te gooien, zodat we pas over 24 jaar met 67 met pensioen gaan. Een mooi plan, dat niet zorgt voor scheve gezichten tussen leeftijdsgenoten die net wel of niet net één of twee jaar langer moeten werken. Daarnaast een mooi plan, omdat mensen zich in kunnen stellen op een later pensioen.

Het huidige kabinet had een crisis nodig om tot het inzicht te komen dat de AOW leeftijd omhoog moest. Hier stond niets over in de verkiezingsprogramma's, sterker nog de partijen (met de PvdA voorop) hebben altijd gezegd dat de AOW leeftijd van 65 bij hen in goede handen was. Nu ligt het voorstel van de ChristenUnie, PvdA en CDA er om de AOW leeftijd op te trekken naar 67 (en het is een stuk slechter dan het onze....).

Liever soms rechts, dan kiezersbedrog plegen.

Nota? Nee, actie!

Afgelopen donderdag stond dierenwelzijnsbeleid op de agenda van de raad. In een poging om de Partij voor de Dieren af te troeven had de fractie van Groenlinks de eigen wethouder gevraagd te inventariseren op welke punten de gemeente invloed heeft op het dierenwelzijn.

uiteraard begon elke fractie met de claim het dierenwelzijn van het grootste belang te vinden. Groenlinks riep op om een nota te schrijven over dierenwelzijn. Uit de inventarisatie bleek echter duidelijk hoeveel instrumenten de gemeente heeft op het gebied het dieren welzijn. Heel weinig...

het belangrijkste dat de gemeente moet doen is afspraken maken met de dierenbescherming over opvang en noodhulp, dus het asiel en de dierenambulance. In de inventarisatie stond dat die afspraken er zijn. Uit de woorden van de dierenbescherming bleek dat er onderhandelingen lopen. De wethouder liet na navraag van onze fractie weten dat er een nieuw bekostigingssysteem is en dat er daarom onderhandelingen lopen, al 9 maanden...

het leek alsof van een nota alle heil werd verwacht door sommigen. Terwijl een nota een middel is. Het doel is het dierenwelzijn. En dat kan bereikt worden door snel heldere afspraken te maken met de dierenbescherming. Een nota schrijven kost alleen maar tijd, zeker omdat ook de raad zich er nog over moet buigen, en het blijft maar een stuk papier. Daarom: geen nota, actie!

Beter ten halve gekeerd…

De kogel is door de kerk, de Apeldoornse PvdA is om. De supermarkten die open mogen zijn op zondagen, mogen open blijven. En terecht, zo is mijn mening. Menigmaal heb ik in de rij gestaan op zondag, net een paar minuten voor openingstijd. Voor diegenen die geen behoefte hebben om op zondag naar de supermarkt te gaan en het tafereel dus nog nooit hebben meegemaakt, op zondag is het inderdaad zo druk dat er voor de opening dikke rijen voor de deur staan.

 

En daarmee kom ik direct op de reden dat het goed is dat de supers open blijven. Natuurlijk zijn er mensen die niet op zondag hun boodschappen willen doen. En dat hoeft ook niet, aangezien niemand wordt gedwongen. Maar ik wil het wel en dan moet het kunnen. En er zijn ondernemers die graag open willen zijn. Natuurlijk moet er daarbij rekening worden gehouden met het feit dat er werknemers zijn die niet op zondag willen werken. Maar laten we eerlijk zijn: dat zijn er steeds minder. Sterker nog, de arbeidsvoorwaarden zijn zo, dat werken op zondag vaak dubbel betaald. En de jongeren, de doelgroep die vaak bij de supermarkt werkt, staan te springen om een paar extra centen (ook dit is gebaseerd op eigen ervaring). Navraag bij supermarkten leert ook dat er meer mensen willen werken, dan dat er werk is op de koopzondag.

 

Er is dus behoefte om op zondag te winkelen. Bovendien is er een wettelijke mogelijkheid. En het personeel heeft geen bezwaren. Wat velen daarom intrigeert is de reden voor de PvdA om tegen te zijn. Terwijl ze bovendien de beslissende stemmen hadden om tot een verbod te komen. Het antwoord heeft naar alle waarschijnlijkheid te maken met het pluche. De PvdA in Apeldoorn regeert in Apeldoorn met ChristenUnie en het CDA. Zij zijn om voor hen begrijpelijke redenen tegen de zondagopening. Dat de PvdA echter de vrijheden van het individu inruilt voor coalitiebelangen, laat wel zien dat deze vrijheden bij andere partijen waarschijnlijk in betere handen zijn.