Sandra

zondag 25 september 2011

Als raadslid ontmoet je veel mensen. Vaak functioneel, noodzakelijk om het raadswerk zo goed mogelijk te doen. Maar soms ontmoet je iemand die je raakt, die je bijblijft en met wie je meer contact krijgt dan met andere mensen die je tegenkomt.

Sandra Wieringa is zo iemand. Zevenenveertig jaar, lijdend aan diverse spierziektes en ook beperkt doordat zij niet zonder voortdurende beademing kan. Ze woont in een appartement in Apeldoorn dat zij huurt van de woningbouwvereniging en het enige dat haar in die situatie onderscheidt van anderen is dat het een zogenaamde Fokuswoning is. Zij is aangesloten op een unit waar 24 uur per dag een ADL-assistente aanwezig is. Sandra kan op afroep en heel direct hulp krijgen, onmisbaar in de situatie waarin zij verkeert. Bij een probleem met de beademing moet ze binnen een paar minuten geholpen kunnen worden. Dat is één kant van de medaille, laat ik het de donkere kant noemen, van zwart zal ze niet willen weten. De lichte kant van de medaille is, dat zij binnen haar beperkingen een leven leidt zoals u en ik. Ze gaat naar de schouwburg, bezoekt familie en vrienden, gaat uit eten. Maar, kan dat niet zonder een gekwalificeerde hulp die haar begeleidt, waarvoor zij uren inkoopt van haar Persoongebonden budget. Kortom, is de baas van haar eigen leven.

Deze regering dreigde roet in het eten te gooien. De bezuiniging op het PGB zou Sandra direct raken. Door het “Fokuswonen” de AWBZ in te sluizen, zou er geen 24-uurs zorg meer gewaarborgd kunnen worden. In het ergste geval zou voor haar alleen nog een plaats in het verpleegtehuis resten en dan hoefde het leven voor haar niet meer zoals ze verschillende keren aangaf. Het zou een te schril en onacceptabel contrast vormen met haar huidige manier van leven. En zo kreeg de fractie in het voorjaar via de mail een noodkreet van Sandra. En trokken een aantal vrouwen uit de raad zich haar lot aan. Maar wat konden we doen behalve onze eigen mensen in de Tweede Kamer bestoken met mails over dit onderwerp? Dit was immers een landelijk onderwerp.

Ik bleef er bij Sandra op hameren de publiciteit te zoeken. Gaf de naam van de journalist van de Stentor waarvan ik verwachtte dat hij oren zou hebben naar haar verhaal. En zo begon de bal te rollen. Ze ontpopte zich tot een lobbytalent en kwam in de krant en op tv om haar verhaal te doen. Aanvankelijk leek het niet te lukken, maar gaandeweg kreeg zij voet aan de grond. Vorige week kregen we een mail met in hoofdletters de woorden DOLGELUKKIG! Ze was naar Den Haag gereisd en heeft met de staatssecretaris gesproken om de zaak van de Fokusbewoners te bepleiten. Het ziet er naar uit dat Sandra en de mensen die in dezelfde situatie zitten worden ontzien en door kunnen gaan met een zelfstandig leven leiden. En natuurlijk, ze zal zeggen dat ze het niet alleen heeft gedaan. De mensen van het hoofdkantoor hebben geholpen, er zijn meer mensen die hebben geprotesteerd. Allemaal waar.

Volgende week gaan wij bij haar eten, want koken is één van haar hobby’s. Ze kan het niet zelf, maar wijst aan. En ik ken haar inmiddels, het zal een heerlijke maaltijd worden.

Moraal van dit verhaal: ik moest, terwijl ik haar volgde, regelmatig aan één van onze richtingwijzers denken. “Vertrouw op eigen kracht van mensen” . Dat deden we. We keken toe, leefden intens mee, bemoedigden als het even niet meezat, maar ze deed het zelf, op eigen kracht. En daar is ze terecht trots op. En wij met haar.

Paula Donswijk-Bot,

Fractievoorzitter