En de dader dan?

vrijdag 15 april 2011

Op 7 april jongstlede werd de nota “De onmacht voorbij” door de politiek besproken. De nota gaat over het voorkomen en bestrijden van huiselijk geweld. Apeldoorn is regiogemeente, dat wil zeggen dat de gemeenten in Oost-Veluwe, Midden-IJssel en Noord-Veluwe met elkaar samenwerken, maar Apeldoorn aanstuurt. Daarvoor wordt

door het rijk 2 miljoen per jaar beschikbaar gesteld.

Een eenvoudig rekensommetje leert dat er per jaar zo ongeveer 18 á 20 miljoen in ons land wordt uitgegeven aan het voorkomen, signaleren en bestrijden van huiselijk geweld. Daaronder valt ook jeugdprostitutie, ouderen- en homogeweld, eerwraak en verminking

van vrouwelijke genitaliën.

Maar wat als we de zaak nou eens omdraaien, hield ik mijn collega’s voor. En aan de voorkant meer onze aandacht richten op de daders met als doel gedragsverandering? Want nu bespreken we de opvang van de slachtoffers, maar dan is het leed al geschied met vaak grote psychische en lichamelijke gevolgen. De verantwoordelijkheid wordt gelegd bij het slachtoffer, vaak het meisje of de vrouw, die moet leren weerbaar te worden. Niets mis mee, maar het geeft wel een ‘omgekeerde wereld’-gevoel.

Kinderen zijn kwetsbaar, die moeten in de eerste plaats beschermd worden. En dat alle mensen die met kinderen te maken hebben, worden opgeleid om te leren signalen van geweld te herkennen is iets waar alle politici het over eens waren.

Verder heb ik aandacht gevraagd voor de kinderen tussen 0 en 4 jaar. Nog niet naar school. En wat als ouders hun kinderen niet naar de peuterspeelzaal brengen of naar het consultatiebureau? De wethouder had daar geen antwoord op. In de wandelgangen hoorde ik later dat in Apeldoorn wat dat betreft de vinger aan de pols wordt gehouden. Een hele geruststelling.

Paula Donswijk-Bot, Fractievoorzitter D66.